Toto column

 

 

Column: James Worthy

28 april 2017

 

 

 


 

Dromen van gras

Drie jaar geleden schreef ik mijn eerste TOTO column. Ik was een jonge vader. Ik had het geld nodig. Onze crèche had het geld nodig. Dus begon ik te schrijven over dat waar ik eigenlijk nooit over wilde schrijven: voetbal. Ik wilde dat wat ik niet wilde begrijpen, niet gaan ontleden. Ik wilde van mijn liefde geen werk maken. Ik wilde mijn liefhebberij niet prostitueren. Maar ja, ik was een jonge vader en als jonge vader moet je soms gewoon hoerige naaldhakken voor je hart kopen. Als jonge vader moet je je rol kennen. Principes zijn prachtig, maar baby’s kunnen principes niet eten.

Langzaamaan zag ik mijn zoon groeien, maar niet alleen hij groeide, want ik merkte al vrij snel dat mijn liefde voor het voetbal ook aan het groeien was. Dat er in mijn hart een ventiel zat en dat de zinnen die ik schreef als voetbalpomp fungeerden. Mijn hart veranderde in de reuzenperzik waar ik vroeger weleens over gelezen had. 
Maar het bleef niet alleen bij schrijven, nee, TOTO stuurde mij en mijn vader geregeld op pad. Naar EK’s, naar bekerfinales, naar alles waar we bij wilden zijn. Soms met het vliegtuig. Vaak met de auto. In de auto van mijn vader zag ik en voelde ik het voetbal in zijn allerpuurste vorm. Met je vader naar een voetbalwedstijd rijden is alles wat voetbal is. De zenuwen. De bakjes koffie bij het tankstation. De stiekeme sigaretjes. De biertjes. Het kippenvel. Het geschreeuw. De herinneringen. De stille terugrit na een verloren wedstrijd. De lange afscheidskus. De schouderklopjes. De woede. Het geluk. En de glimlach die verklapt dat dit niet de laatste keer was. 
 
Maar ooit zal het wel de laatste keer zijn. Er komt een dag dat ik niet meer met mijn vader naar een voetbalwedstrijd kan rijden. En op die dag zal ik met mijn zoon naar de wedstrijd rijden. We zullen naar muziek van Spinvis luisteren en ik zal mijn zoon verhalen over zijn opa vertellen. De mooie verhalen, maar ook de echte verhalen. Het macho gelul. Over zijn opa die voor niemand bang was. Dat hij altijd ruzie zocht, en ik zal huilen en mijn zoon zal begrijpen waarom. 
Dat is wat voetbal is. Het gaat niet om de spelers. Het gaat niet om shirtjes. Het gaat niet om prijzen. Het gaat om kinderen en vaders. Het gaat om de dagen die je gezamenlijk terughaalt op een sterfbed. 
 
Mijn eerste TOTO column schreef ik als jonge vader. Mijn zoon was zes maanden oud. Hij wist nog niet wat voetbal was. Hij droomde enkel over melk en het laten van de perfecte boer. 
Dit is mijn allerlaatste TOTO column. Mijn zoon is bijna vier jaar oud. Hij slaapt sinds twee weken in het thuistenue van Liverpool. De laatste woordjes die hij voor het slapengaan zegt zijn: “Hup Rood!” 
 
Bedankt TOTO. Bedankt voor het oppompen van mijn voetbalhart. Bedankt voor de dagen met mijn vader. Bedankt voor het betalen van de crèche. Hup Rood! Het is goed zo. De cirkel is rond. Prachtig rond. De cirkel is ronder dan de bal ooit is geweest.  
 

Niekaj Index


Knudde 28 april 2017